Now that’s my kind of movie, categorie headfuck. Zojuist op de belgische TV gezien (erg fijn, een film kijken zonder reclame ertussen!). Vrijdag komt op de belg ook Lost Highway, eveneens van David Lynch. Onder het motto: doe maar raar, er zijn al genoeg gewone films waarbij je naar buiten loopt met het gevoel: hehe gelukkig alles komt toch nog op zijn pootjes terecht… En raar wordt het. Vooral dat gedoe met die blauwe sleutel. Maar ik denk dat het thema dromen erg belangrijk is voor het begrip van deze film. Voor zover je daar van kunt spreken bij een Lynch film.

Zo, en nu zelf maar eens dromen…